| Auteur |
Bericht |
|
Carin
OFFLINE
Moderator
|
# Gepost: 20 Sep 2008 10:29
Antwoord
hier is die dan , laantje voor mensen met een traan, ik hoop dat jullie elkaar via dit topic kunnen steunen.
gr carin
|
ajaxfan
OFFLINE
VIP
|
# Gepost: 20 Sep 2008 19:41
Antwoord
dank je wel voor dit laantje en ja een traan? het loopt bij mij soms als een rivier en soms kan ik niet eens stoppen zoveel verdriet moet ik verwerken
kusssssssssssss en knufffffffffffffff
|
Babsie
OFFLINE
VIP
|
# Gepost: 21 Sep 2008 08:51
Antwoord
Vele tranen heb ik vergoten
Om iets dat er niet meer was
Soms moet je even huilen
Om verder te gaan met stevige pas
Je moet vaak eerst door de ****
om verder te kunnen met je leven
Vaak heb je het zelf niet in de hand
probeer te leven met je gevoel
Dat zegt vaak meer dan je verstand...
kuss ,Babs
|
mrammetje
OFFLINE
Geverifieerd
|
# Gepost: 21 Sep 2008 09:58
Antwoord
ik sponser het laantje met een traantje met 10 dozen tisseus
gr mram
|
kirsten
OFFLINE
Geverifieerd
|
# Gepost: 21 Sep 2008 19:14
Antwoord
jippie mram!
1 traantje maar?
ik heb ze al opgemaakt voor de rest van me leven, wil nooit mee run traantje laten!
kussie kirsten
|
Carin
OFFLINE
Moderator
|
# Gepost: 21 Sep 2008 20:13
Antwoord
gaat goed denk zijn er weinig met een traan 
|
KIEKEBOEKIES
OFFLINE
Geverifieerd
|
# Gepost: 5 Oct 2008 03:46
Antwoord
jahh tranen die zijn mij idd ook niet vreemd 
|
pet39
OFFLINE
Lid
|
# Gepost: 17 Oct 2008 08:26
Antwoord
Traantjes laat ik ook vaak de laatste tijd.
Mijn kleine meisje zie ik nog maar 2 weekenden per maand en 's-avonds bel ik haar op om een verhaaltje te vertellen voor het slapen gaan. Elke keer breekt mijn hart als ze me vraagt wanneer ik weer naar huis kom. Ik mis mijn kleine poepie. Tijd heelt alle wonden en op den duur zal ze er aan wennen dat ze papa wat minder vaak ziet. Maar de tijd die we samen hebben is wel fantastisch.
|
mrammetje
OFFLINE
Geverifieerd
|
# Gepost: 17 Oct 2008 10:37
Antwoord
ik vind dat erg om te lezen pet. ik zit aan de andere kant van het verhaal ik heb me kids bij me en gaan 2 weekende per maand naar hun pa.
maar gelukkig heb ik zo een goed contact met me ex en zijn vriendin dat we altijd heel flexibel zijn in de omgangsregeling. we willen dat ze alle leuke dingen uit 2 gezinnen mee maken verjaardagen dagjes weg en dat soort dingen. morgen vier ik samen met me vriend onze verjaardag en me ex en zijn vriendin zijn daar ook bij aanwezig.
maar als je kindje aan je vraagt waarom je niet terug komt dat is hard. ik heb altijd verteld aan me meiden dat om samen in 1 huis te wonen je heel veel van elkaar moet houden. en dat papa en mama dat niet meer doen. we houden nog wel van elkaar maar niet genoeg en dan zou je ruzie krijgen en das niet leuk. gelukkig begrijpen ze dat . maar ik ben inmiddels 5 jaar alleen en ook nu komen de vragen af en toe nog van waarom hou je niet genoeg meer van papa.
ik wil niet zeggen dat het weg gaat dat doet het nooit. maar het word wel anders.
waar ik moeite mee heb is als ik me kids naar me ex breng . en ik dan weg ga. dan vind ik het moeilijk om ze achter te laten ( wnat dan kan ik zelf beslissen dat ik terug ga )ook na al die jaren nog. maar als hij ze komt halen en hij weg gaat met ze dan heb ik daar geen controle over en vind ik het minder moeilijk.
pet sterkte
kuss mram
|
ajaxfan
OFFLINE
VIP
|
# Gepost: 24 Oct 2008 14:17
Antwoord
ik kom ook maar weer even en vraag me af waarom waarom houd het dan nooit eens op???
kusssssssssssss en knuffffffffff
|
vonnie24581
OFFLINE
Geverifieerd
|
# Gepost: 24 Oct 2008 19:41
Antwoord
Diep in mijn hart ligt een sleutel, maar niemand kan hem zien..
Deze sleutel geeft toegang tot mijn ziel, mijn ik, mijn beste kant misschien..
Heb jaren gewacht op degene die mijn masker, tegen pijn en verdriet
Mijn bescherming tegen alles, mijn pantser doorziet..
Een muur die ik in de loop der jaren heb opgebouwd..
Steen voor steen aangelegd en niemand mijn binnenste toevertrouwd..
Vaak probeerde ik mijn muur te laten zakken, mensen binnen te laten..
Maar die sleutel in mijn hart, kreeg niemand in de gaten..
Die zoektocht wilde niemand aan, de oppervlakte was genoeg..
Mijn hart schreeuwde om warmte en vriendschap, maar kreeg nooit wat ik vroeg..
Iemand om je gevoel mee te delen, dat wat je van binnen echt raakt..
Een echte vriendschap, nee dat had ik nog niet meegemaakt..
Waren al die mensen die deel uit maakten van mijn leven..
Uiteindelijk niet meer dan een onbereikbaar gegeven..
Bleef mijn sleutel dan onbekend en verscholen diep in mij..
Of zou er iemand ergens zijn, die samen zij aan zij..
Mijn muurtje steen voor steen, met een welbewogen knal..
Tot de laatste steen en laatste voeg, liefdevol afbreken zal..
En plots kom jij, nieuw en toch bekend..
Uit het niets op me af gerend..
Jij zag mijn pijn, mijn masker en zonder na te denken..
Heb je mij bevrijd, door mij mijn eigen sleutel te schenken..
Het mooie is dat jouw moeite wordt beloond..
Mijn warmte en gevoel wordt nu ook aan jou getoond..
Zo voel je dat een fijne vriendschap, voor beiden zo belangrijk zal zijn..
Samen delen we het verdriet, en vermenigvuldigen de gein..
Die weg ligt open, en geloof me als ik zeg..
Je bent in mijn hart gekomen en gaat daar nooit meer weg..
vonnie
|
